sms3end


جراحی چاقی اغلب برای بیماران با توده بدنی بزرگتر توصیه می شود. توده بدنی بزرگ که در جهان پزشکی به عنوان چاقی شناخته شده، مانند اختلال خوردن نیست. با این حال، تشابهاتی هم وجود دارد. تعداد قابل توجهی از افراد پس از انجام جراحی چاقی ممکن است با اختلال خوردن مواجه شوند. اختلال تغذیه ای موجود می تواند باعث بدتر شدن وضعیت بدن پس از عمل جراحی چاقی شود. علاوه بر این، عمل جراحی ممکن است شرایطی را ایجاد کند که موجب اختلالات خوردن می شود. در این مقاله از بخش پزشکی و تغذیه اس ام سانگبه بررسی اختلالات خوردن قبل و بعد از عمل جراحی چاقی می پردازیم.

عمل جراحی چاقی چیست؟

جراحی چاقی ، همچنین به عنوان جراحی کاهش وزن نیز شناخته می شود، و به طیف وسیعی از روش ها می پردازد که ساختار بدن را به صورت فیزیکی و جسمی تغییر می دهد به طوری که باعث کاهش حجم مواد غذایی مصرفی یا جذبی می شود.

جراحی چاقی -00

محدود کننده:

روش های محدود کننده، با کاهش ظرفیت معده مصرف غذا را کاهش می دهد. چنین روش هایی عبارتند از:

حلقه گذاری در معده: از حلقه گذاری عمودی برای کم حجم کردن معده استفاده می کنند.

لاپاروسکوپیک تنظیم کننده معده: حلقه قابل تنظیم  را در اطراف قسمت فوقانی شکم برای ایجاد یک کیسه کوچک در نگهداری غذا قرار می دهند.

گاسترومی آستینی  (آستین معده): جراحی حدود ۸۰ درصد معده را حذف می کنند و یک معده لوله مانندی را ایجاد می کنند که کار معده را انجام می دهد.

سوءجذب:

همچنین مرحله ای به نام سوء جذب وجود دارد. این طول دوره عملکرد کوتاه را کاهش می دهد و شامل روش هایی مانند دور زدن ژژنوستومی می باشد که عمدتا در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ انجام می شده است. این جراحی شامل جابجایی حدود ۹۰ درصد روده کوچک برای کاهش جذب مواد مغذی کوتاه است؛ ولی به دلیل سوء تغذیه شدید و مرگ، دیگر انجام نمی شود.

یکی دیگر از روش های غربالگری، انحراف بیلیاپونری است که در آن بخش هایی از معده به صورت جراحی برداشته می شوند. کیسه کوچکی که باقی مانده، به طور مستقیم به بخش نهایی روده کوچک متصل شده است و  به طور کامل قسمت بالای روده کوچک را دور می زند. یک کانال اشتراکی باقی می ماند که در آن اسید گوارشی، مواد صفرا و پانکراس قبل از ورود به روده بزرگ مخلوط می شوند. با این روش ها کاهش وزن  اتفاق می افتد زیرا اکثر کالری ها و مواد مغذی هرچند وارد روده می شوند ولی جذب نمی شوند.

ترکیب:

در نهایت، به دلیل وجود محدودیت در هر روشی، میتوان آنها را با هم ترکیب کرد و تواما مورد استفاده قرار داد. یکی از این روش ها بایپس معده است که قسمت فوقانی آن معده و کیسه کوچک معده است که میزان مصرف را محدود می کند. سپس این کیسه به طور مستقیم به بخشی از روده کوچک متصل می شود و از بقیه معده و قسمت بالای روده کوچک، که بیشترین جذب مواد غذایی را انجام می دهد، عبور می کند.

امروزه جراحی بای پس معده شایع ترین روش های چاقی در ایالات متحده می باشد.

تخمین زده شده  که در سال ۲۰۱۷، ۲۲۸۰۰۰ جراحی معده انجام شده، ۵۹ درصد آن گاستر آستینی معده و ۱۸ درصد جراحی بای پس معده بوده است.

جراحی چاقی

ملاحظات مهم:

اگر اختلال خوردن دارید و در معرض جراحی معده قرار دارید، باید بدانید که جراحی به احتمال زیاد این مشکل را حل نمی کند و حتی ممکن است آن را بدتر کند، و این باعث کاهش وزن دائمی نمی شود.

افرادی که تحت عمل جراحی چاقی قرار می گیرند باید به دقت توجه کنند که این جراحی یکی از هزینه بردارترین روش های تخصصی است، بنابراین پزشکانی که این عمل جراحی را انجام می دهند علاقه خاصی به تشویق بیماران به انجام آن دارند. آنها ممکن است بیمار را برای برخی از خطرات جانبی آماده نکنند.

رژیم غذایی اجباری:

منتقدان می گویند که عمل جراحی چاقی صرفا یک رژیم غذایی مجاز است – تکنیک های مختلف برای کاهش ظرفیت معده برای نگهداری مواد غذایی و یا آسیب رساندن به اندام شما طراحی شده اند تا بتوانند مواد مغذی بسیاری را جذب کنند. به طور خلاصه، این سوء تغذیه القا شده است. کمبود های تغذیه ای پس از جراحی رایج است.

مرگ و میر:

مرگ، احتمال دیگری است. میزان مرگ و میر گزارش شده برای افرادی که تحت عمل جراحی چاقی قرار گرفته اند، ۵ درصد از بیمارانی است که در طی یک سال مرده اند. تحقیقات نشان داده است که گزارش مرگ و میر ناشی از جراحی معده ثبت نشده و علل دیگری دارد. عوارض دیگر نیز احتمال دارد و شامل همه سیستم های بدن می شود.

جراحی چاقی -0

تحقیقات محدود:

اکثر تحقیقات در مورد جراحی چاقی بر روی نتایج سال اول پس از جراحی متمرکز است زیرا اطلاعات در مورد نتایج بلند مدت محدود است. اغلب مطالعات نتایج موفقیت آمیز کمتر از ۸۰ درصد بیماران را گزارش می دهند و کسانی ممکن است به دلیل نتایج نامطلوب و شرم آور از  مطالعه حذف شوند. مطالعات اندکی پس از جراحی انجام می شود.

همانطور که در یک بررسی اشاره شد، این مسائل به طور قابل ملاحظه ای از نتایج گزارش شده است: در صورتی که پیگیری ناقص باشد، خطرهای قابل ملاحظه ای برای دستیابی به نتایج خوش بینانه در مورد تأثیر مداخله کاهش وزن وجود دارد. با توجه به پیگیری ناقص، اغلب تحقیقات جراحی به طوریست که ممکن است برآوردهای بیش از حد خوش بینانه برای اثرات این عملیات را گزارش کنند.

تعداد قابل توجهی از کسانی که تحت عمل جراحی چاقی قرار می گیرند، به کاهش وزن دلخواه نمی رسند.

علاوه بر این، بیمارانی که کاهش وزن کمتری دارند یا بیمارانی که وزن خود را به دست می آورند احتمال کمتری برای مراقبت پیگیری وجود دارد و به احتمال زیاد تعدادی از داده ها حذف می شوند.

داده های در حال ظهور نشان می دهد که جراحی ممکن است تنها از نظر مسائل پزشکی امری اجتناب ناپذیر باشد ولی برای درمان مناسب است و این وزن ممکن است به تدریج دوباره به دست آید. پس از جراحی، بیماران عموما همان اندازه هستند که قبل از عمل جراحی بوده اند و ممکن است نتایج سلامت آنها به طور قابل توجهی بهبود نیافته باشد.

بعضی ها ممکن است هرگز قادر به خوردن مرتب غذا نگردند یا محدود به مصرف مقادیر اندکی شوند و باید همیشه از مواد غذایی خاصی اجتناب کنند.

اختلالات خوردن و جراحی چاقی

تحقیقات نشان می دهد که اختلالات خوردن و رفتارهای تغذیه ای در افراد مبتلا به جراحی چاقی  رایج هستند. اختلالات موجود می تواند بر نتایج جراحی تاثیر بگذارد. متأسفانه، محققان معتقدند که اختلالات خوردن، رفتارهای تغذیه ای مشکوک را به حداقل می رساند و یا کمتر مورد توجه بیماران قرار می گیرند تا این روش ها را انتخاب کنند. این بیماران ممکن است ترس داشته باشند که اگر اعتراف کنند که غذای زیادی می خورند، برای عمل جراحی تایید نخواهند شد.

برآورد میزان شیوع اختلال در خوردن غذا و جراحی چاقی، به میزان زیادی با استفاده از معیارها و روش های مختلف ارزیابی متفاوت است. اما محدوده بین ۴ تا ۴۹ درصد می باشد. با این حال، ممکن است این آمار دقیق نباشد. مشخص نیست که چگونه بسیاری از بیمارانی که تحت عمل جراحی چاقی بوده اند ممکن است اختلالات خوردن دیگری از جمله بی اشتهایی غیرطبیعی داشته باشند، زیرا این نشانه ها اغلب در افراد بزرگتر نادیده گرفته می شوند.

جراحی چاقی -1

تأثیر اختلالات خوردن بر نتایج جراحی چاقی

چیزی که اختلالات خوردن بر موفقیت جراحی چاقی  تأثیر می گذارند، به دلیل برخی از دلایل فوق ذکر شده است. برخی مطالعات نشان می دهد که تشخیص اختلال در خوردن غذا قبل از جراحی همراه با نشانه های آن پس از عمل جراحی و کاهش وزن یا بازدهی بیشتر است.

متأسفانه بیماران مبتلا به اختلالات خوردن قبل از جراحی ممکن است به اندازه کافی مورد ارزیابی قرار نگیرند تا درمان شوند.

برنامه های جراحی چاقی فردی از روش های ارزیابی خود استفاده می کنند. هیچ عمل جهانی پذیرفته یا توصیه شده وجود ندارد. اکثر معیارهای جراحی چاقی بر روی یک بیمار، دارای بیش از یک اندازه معین اندازه گیری شده بر روی  شاخص توده بدن تمرکز دارد. بنابراین نشانه های اختلال خوردن ممکن است به اندازه کافی مورد ارزیابی قرار نگیرند.

اختلالات خوردن پس از جراحی:

اختلالات خوردن پس از عمل جراحی چاقی برای ارزیابی دشوار گزارش شده است. عوارض جراحی می تواند شامل مشکلات پزشکی و علائمی باشد که می تواند رفتارهای غذایی یا علائم اختلالات خوردن، مانند استفراغ، یبوست و کاهش اشتها را تقلید کند. علائم دیگر مربوط به عمل جراحی می تواند بیماران را درگیر رفتارهای جبران پذیری برای از بین بردن احساسات ناراحت کننده به دلیل خوردن بیش از حد غذا یا مواد غذایی که هضم سختی دارند. بیماران جراحی چاقی تغییرات تشریحی و فیزیولوژیکی را تجربه می کنند که به طور قابل توجهی باعث تغییر رژیم غذایی و تغذیه آنها می شود.

بنابراین، معیارهای تشخیصی موجود برای اختلالات خوردن ممکن است به اندازه کافی با اطلاعات ارائه شده در بیماران پس از جراحی چاقی نداشته باشد. انتظارات بیماران ممکن است از لحاظ فنی معیارهای اختلالات خوردن برآورده نشوند، حتی اگر آنها دارای آسیب شناسی بالینی در خوردن غذا باشند. بنابراین میزان شيوع اختلالات خوردن در گروه جراحی پس از چاقی ممکن است به صورت مصنوعی کم باشد.

جراحی چاقی -4

از دست دادن کنترل غذا خوردن:

با این حال، تجربه ناتوانی در کنترل خوردن غذا و یا “از دست دادن کنترل خوردن” در مقایسه با مقادیر کمتر غذا، معمولا در میان بیماران بعد از جراحی گزارش می شود. شواهد نشان می دهد که تجربه از دست دادن کنترل، صرف نظر از میزان خوراکی، ممکن است یکی از ویژگی های مهم غذا خوردن باشد.

از دست دادن کنترل غذا خوردن در میان بیماران چاق رایج است. این در ۱۳ تا ۶۱ درصد از بیماران قبل از جراحی و در ۱۷ تا ۳۹ درصد بیماران پس از جراحی یافت می شود.

گزارشات مربوط به عوارض قلبی عروقی پس از عمل جراحی چاقی گزارش شده است. به طور مشابه، میزان نارسایی آندورکس قبل از جراحی گزارش نشده است (و اغلب در بیماران با  بدن بزرگتر تشخیص داده نمی شود)، اما در میان بیماران جراحی چاقی، گزارش های متعددی در مورد بیماران مبتلا به بی اشتهایی آتیپیک گزارش شده است.

این به افرادی اطلاق می شود که همه معیارهای مربوط به نارسایی احتقانی را رعایت می کنند. این شواهد نشان می دهد که بدن افراد به طور طبیعی متنوع هستند و از دست دادن وزن زیادی می تواند مضر باشد.

سندرم خوردن در شب، در حال حاضر به عنوان یک نوع دیگر تغذیه بد یا اختلالات خوردن مشخص شده در DSM-5 طبقه بندی می شود، و فرد با  وقوع بیداری شبانه دچار اختلال می شود. همچنین در بیماران پس از عمل جراحی چاقی  ثبت شده و شیوع آن از ۲ تا ۱۸ درصد است.

رفتارهای اضافی خوردن پس از جراحی:

بیماران جراحی چاقی باید تغییر رفتار تغذیه خود را پس از عمل جراحی مورد بررسی قرار دهند. آنها باید تا میزان غذایشان را محدود کنند و کمتر غذا بخورند. از آنها خواسته می شود که برنامه های سختگیرانه ای را دنبال کنند، مواد غذایی خود را وزن و اندازه گیری کرده، و از غذاهای خاصی اجتناب کنند. در جمعیت عمومی، این رفتارهای دقیق اغلب به عنوان نشانه های اختلالات خوردن تشخیص داده می شوند.

استفراغ:

به نظر می رسد استفراغ اپیستوئید پس از عمل جراحی چاقی نسبتا شایع است. برخی از پزشکان حتی استفراغ دوره ای را برای تسکین علائم فیزیکی ناراحت کننده پیش بینی می کنند.

حتی زمانی که این اتفاق خود به خود نمی افتد، بیماران ممکن است یاد بگیرند این کار را عمدا انجام دهند، و اذعان می کند که معتقدم می توانم وزن  خودم را کنترل کنم. با این وجود، استفراغ مکرر باعث اختلال الکترولیت می شود و در بعضی موارد باعث بروز آریتمی قلبی و مرگ ناگهانی می شود.

جراحی چاقی -9

سندروم دامپینگ چیست؟

برای بسیاری از بیماران، سندروم دامپینگ پس از جراحی در صورتی اتفاق می افتد که پس از مصرف شیرینی یا مقادیر زیادی از مواد غذایی، انقباض صورت می گیرد. بیماران اغلب پس از خوردن غذا با قند خون و یا مصرف وعده های غذایی بزرگ، از سرگیجه و عرق کردن شکایت می کنند. این بسیار ناراحت کننده است و با شدت خستگی همراه است. دامپینگ یک نوع عمل جراحی است که بعضی اوقات به طور عمدی برای کاهش وزن و یا  جبران غذا استفاده می شود.

کم ولی مداوم خوردن:

کم ولی مداوم خوردن، یک رفتار جدید شناخته شده است. برای تکرار، باید در همان دوره در طول روز (به عنوان مثال، صبح) دوبار غذا بخورید. دو نوع کم خوری وجود داشته باشد: اجباری و غیر اجباری. کم ولی مداوم خوردن از یک طرف از قسمت های خوردن غذا با مقدار خورده شده و از سوی دیگر از دست دادن کنترل غذا به دلیل فقدان یک دوره محدود از زمان، تمایز قائل است.

کم خوردن می تواند یک پاسخ طبیعی به ظرفیت معکوس معده باشد زیرا فرد ممکن است قادر به مصرف غذای مورد نیاز نباشد.

تخمین زده می شود ۴۷ درصد از بیماران بعد از جراحی به کم خوری مبتلا می شوند.  برخی از بیماران همچنین ممکن است به جویدن و تف کردن غذا عادت کنند.

چروک شدن پوست:

چروک  شدن پوست که پس از جراحی رایج است، می تواند نارضایتی بدن را افزایش دهد. یک عامل بی رحمانه در روحیه این است که نارضایتی که قبل از عمل جراحی در مورد اندازه بدن وجود داشت ممکن است کاهش یابد اما جای خود را با نگرانی در مورد چروک شدن پوست عوض کرده است.

جراحی چاقی -6

نتیجه:

از دست دادن کنترل خوردن، اختلال در خوردن و نوشیدن،  هر دو با کاهش وزن و مشکلات روانی و اجتماعی همراه است. متاسفانه پشتیبانی روانشناسی پس از جراحی به طور یکنواخت ارائه نشده است.

هیچ درمان خاصی برای بیماران مبتلا به اختلالات خوردن یا جراحی پس از چاقی وجود ندارد. درمان رفتاری – شناختی یک نوع درمان روانشناختی است که بیشترین حمایت را برای بزرگسالان با اختلالات پرخوری عصبی دارد و بنابراین ممکن است برای بیماران مبتلا به اختلالات غذاخوری و پس از جراحی چاقی مفید باشد.

افرادی که دارای توده بدنی بزرگتر هستند ممکن است احساس ناامیدی داشته باشند و جراحی هایی را با این امید انجام دهند تا سلامتی شان را بهبود بخشند. در واقع، ننگ و قضاوت در برابر افراد چاق عادی است. پزشکان اغلب جراحی را تشویق می کنند. با این حال، افرادی که در معرض اقدامات پرخطر قرار می گیرند دچار عوارض جدی پزشکی می شوند و اغلب از مشکلات نارضایتی اندازه بدنشان رنج می برند. بیماران باید در مورد خطرات بالقوه آگاه شوند.

  • مقاله
  • ۱۱ خرداد
  • بدون نظر
  • 33 views

برچسب ها :

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای اس ام سانگ محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.